του Χρήστου Ζαμπούνη
Το 1986, καθ’ υπόδειξιν του Jean-Paul Gaultier, έλαβα μία συνέντευξη από τον John Galliano. Δεν είχα ιδέα από τον κόσμο της μόδας, εκτός από ένα perfecto που, τότε, ήταν το εισιτήριο εισόδου στα Bains Douches. Η συνέντευξις δεν εδημοσιεύθη ποτέ και πουθενά, παρ’ ότι, εάν δεν είχα απολέσει το χειρόγραφο σε μία μετακόμιση, θα εδύνατο να παρουσιασθεί αργότερα, επί εποχής Dior, ως η πρώτη ελληνική ανακάλυψις του τρομερού παιδιού της μόδας. Enfant prodige γαλλιστί. Πλην εξαιρέσεων, συνήθως επαγγελματικών ή πολύ φιλικών, η δημοσίευσις φωτογραφιών με νεκρούς θεωρείται faux pas. «Νεκρός» επί μακρόν υπήρξε ο Galliano μετά την δημοσίευση ενός βίντεο, το 2017, όπου υμνούσε τον Χίτλερ. Η ιδιοφυΐα του δεν ήρκησε για να αποφύγει την απόλυση στον κολοφώνα της δόξας του, και τώρα την ακύρωση της Εκθέσεως στο M.E.T. Ιδιοφυής στον δικό του τομέα υπήρξε και ο Γιώργος Μαζωνάκης. Αντιλαμβάνομαι εν μέρει και την διάθεση ορισμένων χρηστών να τον αποχαιρετήσουν αναρτώντας εικόνες του εαυτού τους με τον καλλιτέχνη. Πλην όμως, τα όρια του ναρκισσισμού με τον συλλυπητήριο λόγο είναι δυσδιάκριτα. Εκείνος που είναι ορατός είναι ο κατήφορος των πλέον ταλαντούχων εξ’ ημών στην εξάρτηση από τις ουσίες, κάτι που θα έπρεπε να μας απασχολήσει περισσότερο ως κοινωνία. Είναι ώρα να διαβούμε τον Ρουβίκωνα της ευκολίας της πλασμαφαιρέσεως και να περάσουμε στην δυσκολία της απεξαρτήσεως.
