του Χρήστου Ζαμπούνη

Το 1993 δεν υπήρχαν κινητά με κάμερες. Επίσης, σε ορισμένους κύκλους και ορισμένα μέρη, εθεωρείτο ακόμα κοινωνικό faux pas να ζητεί κανείς να φωτογραφηθεί με διασημότητες. Ήταν ένα αυγουστιάτικο δείλι όταν ο πρίγκηψ Μιχαήλ της Ελλάδος μας προσεκάλεσε, με την σύζυγό του Μαρίνα Καρέλλα, εις ένα αρχοντικό που ενοικίαζε την θερινή περίοδο, πριν αποκτήσει το δικό του. Η θέα από την βεράντα ήταν καθηλωτική. Δυτικά η Ικαρία, βόρεια η Σάμος και ανατολικά το βλέμμα όπισθεν των Αρκιών εδύνατο να πλανηθεί έως την Μικρά Ασία. Η Πάτμος από την δεκαετία του ’60 είχε υιοθετηθεί από μία avant-garde πνευματικών, κυρίως, ανθρώπων, με τους royalties και την αριστοκρατία να δίδουν τον δικό τους τόνο. Δυσπρόσιτη και προστατευμένη από τον μαζικό τουρισμό, αποτελούσε τον ιδανικό προορισμό για όσους ομνύουν στο ρητό «Αρχή καθάρσεως ησυχία». Όταν ο Valentino προσήλθε εκείνο το βράδυ συνοδεία της Claudia Schiffer και της Cindy Crawford, δύο top models που εβασίλευαν την δεκαετία του ’90, ουδείς από την ομήγυρη επεδίωξε, όπως θα συνέβαινε σήμερα, να προσκολληθεί, πολλώ δε μάλλον να απαθανατίσει με φωτογραφική μηχανή την γνωριμία μαζί τους. Άλλες εποχές, άλλα ήθη. Ο λόγος του παρόντος σημειώματος όμως, δεν είναι να υμνήσει μία νοσταλγική συμπεριφορά, ούτε να κατακρίνει τον ναρκισσισμό όσων αναρτούν σήμερα εικόνες του εαυτού τους με celebrities όταν πεθαίνουν. Ο λόγος είναι άλλος. Ο μαγνήτης του Αιγαίου πελάγους, το οποίο γέννησε έναν από τους πιο σπουδαίους πολιτισμούς της υφηλίου, και έλκει ως ελάσματα κορυφαίους σχεδιαστές μόδας, όπως ο Valentino. Αιωνία του η μνήμη. Δεν είναι τυχαίο που τόσες γυναίκες τον λάτρεψαν, από την Jackie Kennedy έως την πριγκίπισσα Marie-Chandal, και από την βασίλισσα Maxima της Ολλανδίας μέχρι την Anne Hathaway.

Photo Courtesy of Taschen