του Γιάννη Βαλαβάνη

Πάντα εμείς οι άντρες, κακώς βέβαια, κρύβουμε μέσα μας ένα μικρό παιδί το οποίο ξεπροβάλει πάντα στις πιο προσωπικές μας επιδιώξεις και ορέξεις. Πόσες φορές κατά τη διάρκεια της ζωής μας δεν έχουμε ενθουσιαστεί με σημαντικά επιτεύγματα στη προσωπική αλλά και στην επαγγελματική μας σταδιοδρομία, που είναι και πολύ ορθό άλλωστε, αλλά και πόσες φορές για θεωρητικά ασήμαντα γεγονότα που συμπληρώνουν τη καθημερινότητα μας. Πολύ επιστημονικά το πήγα για να δικαιολογήσω τον άκρατο ενθουσιασμό μου.

Στο προκείμενο όμως για να μη μακρηγορούμε θα σας το ξεφουρνίσω και ας γελάσετε. Μετά από αναζήτηση τριών και πλέον ετών ανακάλυψα φιάλη Kilkerran 12y.o. εμφιαλώσεως του 2021 παρακαλώ. Στόχος επετεύχθη, ο επιμένων νικά, επευφημούσα και χειροκροτούσα τον εαυτό μου και ούτω καθ’ εξής, λες και εγώ έκανα την απόσταξη και την εμφιάλωση. Ο λόγος του προλόγου μου δικαιολογείται τώρα, για κάποιους ασήμαντο γεγονός αλλά για μένα πολύ ιδιαίτερο και θα σας εξηγήσω γιατί.

Το Kilkerran είναι θεωρητικά συγγενής του Springbank, δε θα σας μπλέξω με ονόματα πέραν των βασικών γιατί και εγώ ταλαιπωρήθηκα να τα ξεμπερδέψω. Πρόκειται για δύο διπλανά αποστακτήριο στο Campbeltown που παλαιότερα είχαν τον ίδιο ιδιοκτήτη κάπου στο 1870 και το ένα πουλήθηκε το 1930 και έμεινε ουσιαστικά αχρησιμοποίητο μέχρι που επέστρεψε ξανά στο πρότερο ιδιοκτήτη το 2000 όπου και ξεκίνησε η παραγωγή του Kilkerran. Μιλάμε για αδερφάκια λοιπόν τόσο στη πραγματικότητα όσο και στη γεύση.

Αφιλτράριστο προϊόν, να μη χάνουμε εντάσεις παρακαλώ, στους 46 αλκοολικούς βαθμούς, μεγαλώνοντας σε βαρέλια bourbon κατά 70% και sherry κατά 30%. Με το άνοιγμα και τη πρώτη μύτη καταλαβαίνεις αμέσως Cambpeltown, αλάτι και καπνός μαζί με καμένο λάστιχο, σε όποια γυναίκα και να το πω θα με περάσει για τρελό. Ευτυχώς λίγο ηπιότερο από το αδερφάκι του λόγω της βανίλιας και του λεμονιού που αναδύονται κάπου στο βάθος του.

‘’Πάρα πολύ ωραίο’’, όπως συνηθίζω να λέω, και με μακρά επίγευση, ας είναι καλά ο καπνός και το αλάτι που σου μένει στην επίγευση. Αυτό το αποτέλεσμα όμως πρέπει να ταιριάξει και με ανάλογο συνοδευτικό. Ενημερωμένος για την άφιξη της φιάλης είχα προνοήσει και για πούρο σε αναμονή, να γίνει σωστά το έγκλημα. Trinidad Cabildos Edicion Limitada 2024, τι να κάνω ο δύσμοιρος, όλο Trinidad βλέπω στα ράφια και υπέκυψα. Αλλά εδώ μάλλον έπρεπε καθ’ ότι περιορισμένης κυκλοφορίας, μόνο 10.000 κουτιά κυκλοφόρησαν και με διετή παλαίωση καπνών το θεώρησα αξιόλογο προς δοκιμή.

Το πιο ενθαρρυντικό για το συνδυασμό ήταν ότι τα Trinidad με τη μέτρια ένταση τους είναι καταλληλότερα για το εν λόγω ουίσκι λόγω ιδιαίτερης έντασης του και δεν έπεσα έξω. Vitola παρόμοια με Grand Corona, 162 χιλιοστά μήκος και 46αρι δαχτυλίδι, και χρόνο καύσης περίπου 90 λεπτών έβγαλα 3 ποτά άνετα και αναίμακτα. Τα κλασικά αρώματα καπνού Κούβας, κέδρος με σοκολάτα και καφέ, τα γήινα αρώματα θεωρούνται πάντα δεδομένα στα καπνά του νησιού, συμπληρώθηκαν με τις γλυκές και φρουτώδεις απολήξεις του εν λόγω πούρου, με έμφαση στη βανίλια και το κακάο και συμπλήρωσαν τέλεια την απόλαυση.

Όταν πέρασε ο ενθουσιασμός της απόκτησης αναπόφευκτα ήρθε και η ώρα του απολογισμού. Και τα δύο προϊόντα τα συστήνω ανεπιφύλακτά με μια βαθμολογία 8 στα 10, στηριζόμενος καθαρά στη προσωπική μου προτίμηση εντονότερων γεύσεων και όχι από άποψη ποιότητας που όντως είναι εξαιρετικά.  Οι γευστικοί μου κάλυκες βλέπετε έχουν συνηθίσει σε πιο έντονες και βαριές κατηγορίες και η αλλαγή αυτή ήταν ευπρόσδεκτη και αναγκαία θα έλεγα για να ξεκουράσω και τον ουρανίσκο μου από τις έντονες συγκινήσεις και να μη με αφήσει χωρίς ίχνος γεύσης στο τέλος.