του Χρήστου Ζαμπούνη
Ήδη από το 2019, οι θεαταί της βρετανικής τηλεοπτικής σειράς «The Capture» είχαν την ευκαιρία να ανακαλύψουν, διότι περί ανακαλύψεως πρόκειται, τα θαύματα του real time deep fake. Ο διεθνής όρος σημαίνει την άμεση αλλαγή προσώπου ή φωνής κατά την διάρκεια μίας ζωντανής μεταδόσεως ή βιντεοκλήσεως. Θύμα της συγκεκριμένης διαδικασίας έπεσε ο σύμβουλος Ασφαλείας του πρωθυπουργού Θάνος Ντόκος, όταν ένας από τους δύο Ρώσους «φαρσέρ» κατά την ελαφρά εκδοχή, υπεδύθη τον Ουκρανό ομόλογό του, ύστερα από αποστολή ενός απλού mail με το ανάλογο link. «Νόμιζα ότι έβλεπα τον Ουμέροφ», απελογήθη ο επί 6 συναπτά έτη στενός συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκη, ενώ από την πλευρά της η κυβέρνησις παρεδέχθη την υβριδικού χαρακτήρα επίθεση με διείσδυση στα πρωτόκολλα ασφαλείας. Φευ! Η αντιπολίτευσις βρήκε την ευκαιρία να ζητήσει την αποπομπή του κυρίου Ντόκου, αγνοώντας ηθελημένως ή μη, ποιος θα ωφελείτο από μία τέτοια κίνηση. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός στην κυβερνοασφάλεια για να γνωρίζει ότι οι Ρώσοι έχουν εξελιχθεί σε ανατριχιαστικό βαθμό εσχάτως, εξαπολύοντας συντονισμένες ψηφιακές επιθέσεις εναντίον Δυτικών στόχων. Η Ελλάς είχε μείνει μείνει έως προσφάτως, σχετικώς στο απυρόβλητο από τις υβριδικές επιχειρήσεις των Ρώσων χάκερ. Το περιστατικό με τον σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας φρονώ ότι αντί για πεδίο μικροπολιτικών αντιπαραθέσεων πρέπει να αποτελέσει το εφαλτήριο για την εκπαίδευση των Ελλήνων αξιωματούχων στην Τεχνητή Νοημοσύνη. Παλαιότερα χαρακτηρίζαμε αναλφάβητους όσους δεν γνώριζαν γραφή και ανάγνωση. Σήμερα ο αναλφαβητισμός ταυτίζεται με την άγνοια των νέων τεχνολογιών.
Υ.Γ. Κριτική παρουσίασης της κορυφαίας σειράς δύναται να αναζητηθεί στο mancode style, εις την αγγλικήν, με τίτλο «The Capture and deep fakes».
