Πώς το άγχος, η ρευστότητα και οι παγκόσμιες αναταράξεις περνούν από την καθημερινότητα στο σώμα, στη σχέση και στη σεξουαλική ζωή του άντρα
Κάθε πρωί, πριν προλάβεις να πιείς τον καφέ σου, ανοίγεις το κινητό και βλέπεις ειδήσεις για πολέμους, οικονομική αστάθεια, τεχνολογικές αλλαγές που τρέχουν πιο γρήγορα από όσο μπορείς να προσαρμοστείς. Η αβεβαιότητα δεν είναι κάτι που συμβαίνει αλλού. Είναι ο αέρας που αναπνέουμε. Και αργά ή γρήγορα, αυτός ο αέρας περνά στο σώμα. Στον ύπνο. Στην αντοχή. Στη διάθεση. Στη σεξουαλική ζωή.
Η επιστήμη της ψυχολογίας εξηγεί με σαφήνεια πως το χρόνιο στρες ενεργοποιεί τους μηχανισμούς επιβίωσης του οργανισμού, αυξάνει την κορτιζόλη και μπορεί να επηρεάσει ορμόνες που σχετίζονται με τη λίμπιντο, τη στύση και την ενέργεια. Ταυτόχρονα, η συνεχής έκθεση σε εικόνες πολέμου, απειλής και καταστροφής μπορεί να οδηγήσει σε ένα είδος ψυχικού μουδιάσματος που μεταφέρεται και στην κρεβατοκάμαρα. Αυτό μπορεί να βοηθήσει να κατανοήσουμε γιατί αρκετοί νέοι άντρες αναφέρουν δυσκολίες στη στύση ή στην ερωτική διάθεση, ακόμη και όταν δεν εντοπίζεται σαφές οργανικό αίτιο. Το σώμα που αισθάνεται απειλή προτεραιοποιεί την επιβίωση, όχι την απόλαυση.
Παράλληλα, οι παραδοσιακοί ρόλοι του «άντρα-προστάτη» καταρρέουν, ενώ οι νέοι δεν έχουν ακόμη σταθεροποιηθεί. Ανάμεσα τους δημιουργείται ένα εσωτερικό κενό. Ο άντρας συχνά νιώθει ότι εφόσον δεν μπορεί να ελέγξει τη ζωή του, δεν μπορεί να ελέγξει ούτε το σώμα του. Κι αυτό γεννά ένα αίσθημα ανεπάρκειας που σπάνια λέγεται φωναχτά. Αντί να εκφράσει ότι φοβάται ή ότι νοιώθει ευάλωτος, προτιμά να πει ότι δεν έχει διάθεση, ότι είναι κουρασμένος ή ότι δεν ξέρει τι του συμβαίνει.
Κι εδώ ακριβώς εμφανίζεται το μεγαλύτερο πρόβλημα. Η σιωπή. Ο άντρας αποτραβιέται. Δουλεύει μέχρι αργά το βράδυ η κοιμάται λίγο νωρίτερα. Η σύντροφος αναρωτιέται, μήπως φταίει εκείνη; Μήπως κάτι άλλαξε; Μήπως δεν είναι πια επιθυμητή; Κι έτσι, δύο άνθρωποι που αγαπιούνται βαθιά, κοιμούνται πλάτη με πλάτη στο ίδιο κρεβάτι, ο καθένας με τους δικού του προβληματισμούς. Η απόσταση αυτή δεν δημιουργείται απαραίτητα από έλλειψη αγάπης. Δημιουργείται όταν δύο άνθρωποι σταματούν να επικοινωνούν την ανάγκη τους, την αλήθεια τους, έστω και αδέξια. Γιατί το «δεν είμαι καλά τελευταία» δεν είναι παραδοχή αποτυχίας αλλά ίσως η μόνη γέφυρα που υπάρχει.
Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Ενώ κάποιοι άντρες χάνουν τη λίμπιντο τους μέσα στην αβεβαιότητα, άλλοι την αναζητούν πιο έντονα. Όχι από επιπολαιότητα, αλλά ως επιβεβαίωση ζωής απέναντι στην απειλή. Ως τρόπο να νιώσουν ζωντανοί, επιθυμητοί, συνδεδεμένοι. Σε εποχές που όλα είναι ρευστά, η σωματική εγγύτητα μπορεί να γίνει άγκυρα. Το σεξ δεν είναι μόνο εκτόνωση. Είναι τρόπος να νιώσει κανείς παρών, πραγματικός. Η σεξουαλικότητα μπορεί να γίνει πιο βαθιά και πιο αληθινή, ακόμη και μέσα από την αβεβαιότητα, αρκεί να την αποσυνδέσουμε από την ανάγκη για απόλυτο έλεγχο.Σε εποχές που όλα τρέμουν, η μεγαλύτερη δύναμη του άντρα δεν είναι να ελέγχει τον κόσμο. Είναι να παραμένει παρών. Στο σώμα του. Στη σχέση του. Στη ζωή του.
Η Μαρία Μυλωνά είναι Ψυχολόγος Υγείας και Συνθετική Ψυχοθεραπεύτρια / www.mariamylona.gr
