του Απόστολου Κοτσάμπαση
Στην οθόνη του iPad στριμάρει ήδη η 5η σεζόν του Fauda, προσφέροντας ακόμα μία δόση από αυτό το αδιέξοδο, αιματηρό θέαμα που η Δύση καταναλώνει με τη μανία της μόδας. Στο Παρίσι, στο Βερολίνο, στα cosy loft του Λονδίνου, η Μέση Ανατολή είναι ένα notification, ένα story στο Instagram με προκατασκευασμένη οργή, μια αισθητική επιλογή που προσφέρει εύκολη ηθική δικαίωση. Σκρολάρεις, πατάς θυμώνω, παραγγέλνεις sushi.
Όμως η πραγματικότητα στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη και το Λίβανο, δεν χωράει στα βολικά, συναισθηματικά αφελή αφηγήματα των Δυτικοευρωπαίων. Η 5η σεζόν της σειράς του Netflix, τοποθετείται χρονολογικά δύο χρόνια μετά τις φρικαλεότητες της Χαμάς της 7ης Οκτωβρίου 2023. Δεν προσφέρει κάθαρση- αλλά την ωμή, αποστειρωμένη από ψευδαισθήσεις γεωμετρία της βίας. Έναν ατέρμονο κύκλο όπου Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι είναι εγκλωβισμένοι σε ένα μηδενικού αθροίσματος δράμα. Εδώ δεν υπάρχουν καλοί και κακοί με την έννοια ενός χολιγουντιανού σεναρίου, ούτε λύσεις που μπορούν να αποτυπωθούν σε ένα «πιασάρικο» σύνθημα πορείας. Υπάρχει μόνο η σχεδόν μηχανική αναπαραγωγή του μίσους.
Η προσέγγιση των δυτικοευρωπαίων—αυτή η «καλοπροαίρετη», αριστοκρατική αφέλεια που νομίζει ότι τα πάντα λύνονται με λίγη παραπάνω ενσυναίσθηση και μερικά ψηφίσματα— αποδεικνύεται τραγικά ανεπαρκής και απλουστευτική. Είναι η στάση κάποιου που παρακολουθεί μια σφαγή μέσα από το αλεξίσφαιρο τζάμι ενός πολυτελούς lounge, νιώθοντας μια επιφανειακή θλίψη, αλλά κυρίως την ανάγκη να επιβεβαιώσει την ανωτερότητα των δικών του αξιών.
Το Fauda αποκαλύπτει ακριβώς αυτό το χάσμα: ανάμεσα στην αληθινή, σκοτεινή άβυσσο ενός πολέμου που καταπίνει γενιές και στη γυαλιστερή, ψηφιακή αποστασιοποίηση μιας Ευρώπης που σχολιάζει τα πάντα αλλά δεν νιώθει απολύτως τίποτα.
