του Χρήστου Ζαμπούνη
«Το Παρίσι είναι πολύ στα πάνω του (…) ένα σωρό καινούργια πράγματα γίνονται κάθε μέρα (…) Οκτώ “πρόσωπα” Ελλήνων που ζουν στην Πόλη του Φωτός και την απολαμβάνουν. Οκτώ Έλληνες, διαφορετικών ειδών και κατευθύνσεων, που μας εκπροσωπούν επάξια στην γαλλική πρωτεύουσα είτε με το ταλέντο τους, είτε με την δουλειά τους, είτε με την προσωπική τους γοητεία, είτε, έστω, με τα όνειρά τους». Έτσι απετύπωνε το lead του άρθρου «Les Grecs» που εδημοσιεύθη το 1986 στο μηνιαίο περιοδικό «Τα Πρόσωπα» του Άρη Δαβαράκη. Πρώτος άνοιξε το θέμα ο ERRIKOS PETILLON. Τα λατινικά στοιχεία είχαν χρησιμοποιηθεί λόγω της αργεντίνικης καταγωγής του πατέρα του, ενός επιτυχημένου επιχειρηματία με ελληνικές ρίζες. Ο Ερρίκος είχε έλθει στο Παρίσι με πολλά όνειρα. Είχε εγκατασταθεί σε ένα διαμέρισμα στην avenue Matignon – κάτι αντίστοιχο της Ηρώδου Αττικού. Σε μικρό χρονικό διάστημα είχε μετατραπεί σ’ έναν μικρό πρίγκηπα «de tout Paris». Δεν μιλούσε πολύ, αλλά μαγνήτιζε με το βλέμμα του. Τον είχα συναναστραφεί στις νυκτερινές μας εξόδους στα clubs της εποχής και είχα διαπιστώσει ιδίοις όμμασι την έλξη πουν ασκούσε στο γυναικείο φύλο. Ήταν ακαταμάχητος. Όταν επέστρεψα στην Ελλάδα, διεπίστωσα από τις συνομιλίες μας ότι είχε εθισθεί στις ουσίες. Η οικονομική του κατάστασις, όπως μου την περιέγραφε, ήταν δεινή. Ζούσε με δανεικά. Μετά τον έχασα και παρακολουθούσα τον βίο του από το αστυνομικό δελτίο. Βλέποντάς τον προχθές, να ανέρχεται τα σκαλιά του Δικαστικού Μεγάρου Θεσσαλονίκης με συνεκίνησε η εικόνα ενός ευσταλούς ανδρός, που εάν δεν τον εγνώριζα, θα τον συμπαθούσα. Μόνον και μόνον εξ’ όψεως. Sic transit Gloria mundi…
