του Χρήστου Ζαμπούνη
Εις την ελληνικήν αποκαλούνται κουκουλοφόροι «μπαχαλάκηδες». Στα χρόνια των μνημονίων έκαναν «καριέρα» στην Ελλάδα. Σήμερα, ελλείψει μαζικού κινήματος, συνεχίζουν τον «αγώνα» από τα πληκτρολόγια. Τα μάτια και η ψυχή τους, όμως, είναι στραμμένα στην Γαλλία. Περιμένουν πώς και πώς την «εισαγωγή» της εξεγέρσεως, όπως γίνεται στην Ιταλία και το Βέλγιο. Αγνοούν ή ίσως δεν θέλουν να παραδεχθούν την κόπωση, σε βαθμό εξαντλήσεως, των εγχωρίων συλλογικοτήτων. Τόσα χρόνια επαναστατικής γυμναστικής, προς τι; Όλα ή σχεδόν όλα τα μέτρα λιτότητας, πέρασαν. Η ανάταξις της ελληνικής Οικονομίας δεν ευνοεί τα σχέδιά τους. Αντιθέτως, η βύθισις της γαλλικής Οικονομίας είναι το «βούτυρο στο ψωμί» των «casseurs», από το ρήμα casser που σημαίνει σπάζω. Με ισχυρή παραγωγική βάση, δυνατή βιομηχανία και αξιοσημείωτη εξαγωγική δραστηριότητα, η χώρα του Μακρόν έπεσε στην παγίδα του «coute que coute», της απεριόριστης πολιτικής επιδομάτων, που ξεκίνησε με την άνοδο των σοσιαλιστών στην εξουσία το 1981, με τον Francois Mitterand. Κάτι παρόμοιο δηλαδή, με τα δικά μας «λεφτά υπάρχουν» των Ανδρέα Παπανδρέου και υιού. Διαβάζω στον γαλλικό Τύπο την περίπτωση ενός εκπαιδευόμενου μάγειρα 21 ετών, που συνελήφθη σε προληπτικό έλεγχο στην περιοχή της Βαστίλλης. Στην τσάντα του ευρέθησαν άδεια μπουκάλια αλκοόλ, ασετόν, τρεις αναπτήρες και ένα σιφόνι. «Ήλθα στο Παρίσι να γιορτάσω τα γενέθλιά μου. Κάναμε ένα μπάρμπεκιου και ήπιαμε μερικές βότκες», είπε στον ανακριτή. Η ανάλυσις του κινητού του έδειξε, μεταξύ άλλων, την «προπόνησή» του στο άναμμα ενός κοκτέηλ μολότωφ. Είχε προηγηθεί έρευνα στο ChatGPT, για την παρασκευή του. Ώρα Ελλάδος στην Γαλλία, με δέκα χρόνια καθυστέρηση.
