του Απόστολου Κοτσάμπαση
Είναι παράξενο. Βλέπεις την αφίσα έξω από ένα σινεμά στο Παρίσι. DE GAULLE. Με μεγάλα γράμματα. Δύο ταινίες. Διλογία. Και ο κόσμος μπαίνει μέσα. Ουρές. Sold out. Στη Γαλλία του 2026.
Γιατί τώρα; Αυτή είναι η ερώτηση.
Ο στρατηγός Charles de Gaulle. Ο ψηλός. Η φωνή στο ραδιόφωνο από το Λονδίνο. “Η Γαλλία έχασε μια μάχη, δεν έχασε τον πόλεμο.” Η ενσάρκωση της Αντίστασης. Το αντίδοτο στο Βισύ. Στο πιο ντροπιαστικό κεφάλαιο της σύγχρονης γαλλικής ιστορίας, όταν η μισή χώρα συνεργάστηκε με τους ναζί. Και η άλλη μισή; Ο De Gaulle ήταν η απάντηση. Καθαρή. Στιβαρή. Χωρίς γκρίζα.
Και τώρα επιστρέφει. Σε Dolby Atmos.
Και δεν είναι τυχαίο. Ποτέ δεν είναι.
Κοίτα γύρω σου. Η Γαλλία σε αναταραχή. Η Εθνοσυνέλευση διαλυμένη. Ο Μακρόν είναι ένα φάντασμα στο Élysée. Η Le Pen περιμένει στη γωνία φορώντας Chanel. Η οικονομία; Στενότητα. Ακρίβεια. Οι άνθρωποι μετράνε ευρώ στο Monoprix. Οι θεσμοί; Σε αμφισβήτηση. Κόμματα, media, αστυνομία.
Και στη γενική εικόνα; Πόλεμος στην Ουκρανία. Πύραυλοι στο Ιράν. Live στο TikTok. Όλα live. Όλα ρευστά.
Τι κάνει μια κοινωνία όταν όλα γίνονται ρευστά; Όταν νιώθει ανασφάλεια; Κοιτάει πίσω. Ψάχνει έναν πατέρα. Έναν στρατηγό. Κάποιον που να φαίνεται ότι ξέρει τι κάνει. Κάποιον με στολή. Με ύψος. Με σιγουριά.
Είναι νοσταλγία, αλλά δεν είναι αθώα. Είναι ανάγκη για στιβαρότητα. Για μια εξουσία που δεν απολογείται. Που δεν κάνει Q&A στο Instagram. Που λέει “Εγώ είμαι η Γαλλία” και τελειώνει εκεί.
Γι’ αυτό βλέπουν την ταινία. Δεν βλέπουν ιστορία. Βλέπουν αυτό που τους λείπει.
