Αναλογικός αισθησιασμός

Γεννημένη μέσα στο χημικό μελάνι του 1963, η Modesty Blaise του Peter O’Donnell δεν ήταν απλώς μια χάρτινη ηρωίδα – ήταν ένα ψυχρό, κομψό αντίδοτο στην ανδροκρατούμενη παράνοια του Ψυχρού Πολέμου. Μια γυναίκα που δραπέτευσε από τα στρατόπεδα προσφύγων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου για να γίνει ο εγκέφαλος ενός παγκόσμιου συνδικάτου εγκλήματος, πριν η MI6 αποφασίσει να εξαγοράσει το στυλ της.

Στα 60s, η Modesty ενσάρκωνε την απόλυτη φαντασίωση της χειραφέτησης: φορούσε Courrèges, κάπνιζε Gitanes και εξουδετέρωνε δολοφόνους χωρίς να χαλάσει το σινιόν της. Το ύφος της, σμιλευμένο από το πενάκι του Jim Holdaway, ήταν ένα μανιφέστο χάρτινου, αναλογικού αισθησιασμού. Υπήρχε μια απτική, σχεδόν σαρκική ποιότητα στις ασπρόμαυρες σκιές των στριπ – η έλξη δεν βασιζόταν στην υπερβολή, αλλά στην υπόσχεση του κινδύνου. Ήταν η εποχή που η σεξουαλικότητα απαιτούσε βλέμμα, αναμονή και μια γεωμετρική αισθητική που σήμερα μοιάζει αρχαία.

Και εδώ ακριβώς έγκειται η διαφορά. Κοιτάζοντας τη Modesty σήμερα, μέσα από το φίλτρο της τεχνητής νοημοσύνης (AI), νιώθεις το βάρος της απώλειας. Το AI κατασκευάζει ψηφιακές γυναίκες με τέλεια pixels, αψεγάδιαστες καμπύλες και μηδενικό κίνδυνο. Είναι ένας αποστειρωμένος, αλγοριθμικός ερωτισμός, χωρίς μυρωδιά τσιγάρου, χωρίς την τραχύτητα του χαρτιού. Η Modesty Blaise είχε τραύματα, είχε παρελθόν, είχε στυλ. Το AI έχει μόνο data. Οι ήρωες του O’Donnell είχαν την πολυτέλεια να αιμορραγούν πάνω στο χαρτί· οι σημερινές ψηφιακές οπτασίες απλώς καταναλώνονται σε ένα ατέρμονο, κλινικό scroll, χωρίς κανείς να θυμάται το όνομά τους το επόμενο δευτερόλεπτο.