του Χρήστου Ζαμπούνη
Στην σελίδα 83 της εβδομαδιαίας επιθεωρήσεως «Paris Match», στο τεύχος 27 Αυγούστου – 2 Σεπτεμβρίου, παρατηρώ μία τσάντα με μία ιδιαίτερη αισθητική. Είναι μεγάλου μεγέθους, τύπου book tote (σ.σ. Για μεταφορά βιβλίων), και έχει κεντημένο το εξώφυλλο της πρώτης εκδόσεως του «Γατόπαρδου». Υπογραφή: Dior. Τιμή 3.300 ευρώ. Η ιδέα, διαβάζω, είναι του νέου καλλιτεχνικού διευθυντού του γαλλικού οίκου μόδας Jonathan Anderson. Σε συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο «Les Saints Peres» απεφάσισε να λανσάρει μία συλλογή υπό τον τίτλο «Book Cover Collection». Το εγχείρημα έχει ήδη στεφθεί από εμπορική επιτυχία, με κορυφαία έργα της παγκοσμίου λογοτεχνίας να «κυκλοφορούν» στις τέσσερις άκρες του πλανήτη. Τα βιβλία, έχω παρατηρήσει εσχάτως, αποτελούν τάση. Influenceuses εμφανίζονται στις οθόνες μας αναγιγνώσκοντας με βαθυστόχαστο ύφος, ενώ τα book clubs αυξάνονται και πληθύνονται. Μία από τους πρωτοπόρους του είδους είναι η αοιδός Dua Lipa, η οποία κάθε μήνα επιλέγει και παρουσιάζει ένα βιβλίο από την δική της βιβλιοθήκη. Ο αριθμός των εγγεγραμμένων συνδρομητών της στο Instagram φθάνει τις 723.000. Εγχωρίως οι Λέσχες Αναγνώσεως γνωρίζουν άνθηση το τελευταίο διάστημα, με ενεργές ψηφιακές κοινότητες, αλλά και συναντήσεις σε επιλεγμένους χώρους. Ακόμη και πολιτικοί, όπως ο πρώην γενικός γραμματεύς του πρωθυπουργού Γρηγόρης Δημητριάδης, πρωτοστατούν στην ίδρυση σωματείων, όπως το Bookmakers, για την προώθηση της αναγνώσεως. Φευ! Όπως συμβαίνει σε κάθε μόδα ή τάση, υπάρχουν και τα θύματά τους, τα περίφημα fashion victims. Το φαινόμενο ονομάζεται αγγλιστί «performative reading», κοινώς κρατάω ένα βιβλίο για το θεαθήναι. Επί της ουσίας, όπως σημειώνει ο Εric Brones, αναλυτής μόδας, στο δοκίμιό του «Η γενεά Ζ και η πολυτέλεια», «το βιβλίο ενεργεί όπως το Ozempic στην εξάρτηση από τις οθόνες, ανταποκρινόμενο παραλλήλως στις νέες απαιτήσεις της επιθυμητότητος της πολυτέλειας, η οποία βασίζεται στο είναι και όχι στο φαίνεσθαι».
