του Χρήστου Ζαμπούνη
Πέραν των άλλων, η εποποιΐα του Ομήρου αποτελεί ένα κορυφαίο εγχειρίδιον του κόσμου της εργασίας. Η προσήλωσις στον τελικό στόχο, την επιστροφή στην Ιθάκη εν προκειμένω, αποτελεί παράδειγμα προς μίμησιν για κάθε επιχειρηματία. Ο τρόπος του Οδυσσέως δεν είναι απλώς πονηριά, αλλά μία νοημοσύνη σε κίνηση. Όταν, επί παραδείγματι, ευρίσκεται αντιμέτωπος με τον Πολύφημο δεν χρησιμοποιεί ωμή βία, αλλά εφευρετικότητα, λέγοντας το περίφημο «Ούτις», δηλαδή «ο κανένας». Εκεί, όμως, διαπράττει ένα ολέθριο σφάλμα. Μέσα στην έξαψη της ικανοποιήσεως, βροντοφωνάζει το πραγματικό του όνομα εξερχόμενος του σπηλαίου, κάτι που θα επιφέρει την μήνιν του Ποσειδώνος, πατρός του Πολυφήμου, που πρόλαβε να τον καταρασθεί. Η «Οδύσσεια» είναι, εξάλλου, η ιστορία ενός ανθρώπου που έχει διδαχθεί από τα λάθη του και τα έχει πληρώσει ακριβά. Σε αντίθεση με τον Αχιλλέα, που θνήσκει νέος, έχοντας επιλέξει να πεθάνει ενδόξως, το πρώτο burn out στην ιστορία της λογοτεχνίας, ο Οδυσσεύς επιλέγει μία αργή πορεία όπου κυριαρχούν η υπομονή, η ευελιξία και η ανθεκτικότης. Παρακάμπτει τα εμπόδια, όπως το τραγούδι των Σειρήνων, ζητώντας να τον δέσουν στον ιστό του πλοίου. Δεν σκέπτεται, όμως, μόνον τον εαυτό του. Ως καλός ηγέτης, προστατεύει τα πληρώματά του φράσσοντας τα αυτιά των ναυτών του με κερί. Μπορεί στο τέλος να χάνει όλους τους συντρόφους του, αλλά τούτο δεν οφείλεται σε δικές του παραλείψεις. Ο ασκός του Αιόλου και οι βόες του Ηλίου είναι δύο περιπτώσεις μη συμμορφώσεως στις εντολές, κάτι που πρέπει να αντιμετωπίζει καθημερινώς ο σημερινός εργοδότης. Επίσης, το σύνδρομο της Πηνελόπης, να υφαίνει την νύκτα και να ξηλώνει την ημέρα το πέπλο, αποτυπώνει την δυσλειτουργία αρκετών εταιρειών της σήμερον. Τέλος, λόγω χώρου, η αντίστασις στους εκάστοτε πειρασμούς τον προστατεύει από τους αντιπερισπασμούς που ενδέχεται να αποκλίνουν το «πλοίο» από τον προορισμό του.
