του Απόστολου Κοτσάμπαση

Τα Όσκαρ του 2026 έφτασαν σαν ένα ακόμη γυαλιστερό media kit για επιδεικτική θλίψη. Πάνω στη σκηνή, οι εκατομμυριούχοι με τα δανεισμένα Armani και τα vintage Dior περίμεναν τη σειρά τους εκφράζοντας την ίδια σκηνοθετημένη ειλικρίνεια: άμεση κατάπαυση του πυρός, τέλος στην κατοχή, σταματήστε τον πόλεμο με το Ιράν.

Οι φωνές τους έσπαγαν στην κατάλληλη στιγμή, τα μάτια τους λάμπουν για τις κάμερες, ενώ οι λέξεις «γενοκτονία», «ανθρωπότητα», «αντίσταση» έπεφταν σαν τέλεια χρονομετρημένη διαφήμιση προϊόντων. Ο Timothée, η Zendaya, ο Bardem, όλοι κούνησαν το κεφάλι, το κοινό χειροκρότησε, ο τηλεοπτικός υποβολέας έλαμπε με εγκεκριμένα σημεία συζήτησης. Η πολιτική ορθότητα έχει γίνει το μόνο αποδεκτό κοστούμι.

Στη συνέχεια, το πάρτι του Vanity Fair ξεχύθηκε στους λόφους του Hollywood: πύργοι Cristal, σούσι που είχε έρθει αεροπορικώς από το Τόκιο, τραπέζια με χαβιάρι. Gauche caviar, το αποκαλούν οι Γάλλοι — αριστεροί του χαβιαριού που κηρύττουν την ισότητα, ενώ μόνο το ανθρακικό τους αποτύπωμα θα μπορούσε να τροφοδοτήσει μια μικρή χώρα. Ήταν όλοι εκεί, γελώντας ανάμεσα σε τηλεοπτικές δηλώσεις για τη Γάζα και την Τεχεράνη, ποστάροντας glam στιγμιότυπα στα social, ενώ πραγματικοί άνθρωποι, τρεις ζώνες ώρας μακριά, προσπαθούσαν να αποφύγουν τα drones και τους πυραύλους. Ήταν οι ίδιοι που κάποτε θλίβονταν για το κλίμα, τώρα για τη Μέση Ανατολή, ανάμεσα σε μπουκιές Wagyu.

Τίποτα δεν άλλαξε. Όλα φαινόταν glamorous. Ο πόλεμος συνέχιζε να καίει. Τα αστέρια συνέχιζαν να λάμπουν. Ίδια νύχτα, διαφορετική χρονιά.