του Χρήστου Ζαμπούνη

Εάν υπάρχει ένα είδος Παοκτσή που ζηλεύω, είναι αυτό του Αθηναίου. Τους συναντώ στα πιο απίθανα μέρη, και οι ιστορίες που διηγούνται για το πώς διάλεξαν μία ομάδα από την Θεσσαλονίκη συνεχίζουν να με εκπλήσσουν. Για όλους εμάς που γεννηθήκαμε στον Βορρά, και στην περίπτωσή μου μεγαλώσαμε μέσα στην Τούμπα, η επιλογή είναι μάλλον ευκόλως αντιληπτή. Πού οφείλεται, όμως, η πανελλαδική εμβέλεια ενός αθλητικού συλλόγου που ιδρύθη από πρόσφυγες της Κωνσταντινουπόλεως το 1926; Πώς κατάφερε να επικρατήσει ομάδων με μεγαλύτερη ιστορία και ρίζες στην πόλη, όπως ο Άρης και ο Ηρακλής; Ποιο είναι αυτό το περίφημο γονιδίωμα, αγγλιστί D.N.A., που ξεπερνά τα γήπεδα και τους αγωνιστικούς χώρους; Γιατί το ζήτημα του Π.Α.Ο.Κ. είναι πλέον ταυτοτικό; Στα ερωτήματα αυτά, και σε άλλα πολλά, απαντά ένας Αθηναίος Παοκτσής, ο ιστορικός Νίκος Γιαννόπουλος, στο βιβλίο του «Π.Α.Ο.Κ. 1926-2026: Οι 100+1 Σπουδαιότεροι Αγώνες» (Εκδόσεις Μεταίχμιο). Ας μην μας εξαπατά ο τίτλος. Δεν πρόκειται για αναμετάδοση αγώνα, αλλά για μία συστηματική ερευνητική διατριβή που παρακολουθεί εκ των έσω την πορεία του Πανθεσσαλονίκειου Αθλητικού Ομίλου Κωνσταντινουπολιτών. Κεφάλαια όπως ο «Μεγαλέξανδρος κλέβει την λάμψη του “Ιπτάμενου Ολλανδού”», «Τορπιλίζοντας το “Κίτρινο Υποβρύχιο”», ή ακόμη το «ΑΚ-47 (Avtomat Kalashnikova)», και το «Η κανονιά στους “Κανονιέρηδες”», μας ταξιδεύουν στις λαμπρές στιγμές της ομάδος, χωρίς να παραλείπονται και οι τραγικές. «Η απουσία σας μας βαραίνει, η μνήμη σας μας ενώνει» (Πανελλήνιος Σ.Φ. Π.Α.Ο.Κ. Αθηνών) είναι ο τίτλος του τελευταίου κεφαλαίου, αφιερωμένου στα 8 αετόπουλα που έχασαν την ζωή τους στον κατ’ επίφαση αυτοκινητόδρομο που συνδέει το Βουκουρέστι με την Τιμισοάρα, καθ’ οδόν προς την Λυών. Αιωνία τους η μνήμη.