του Χρήστου Ζαμπούνη

Στις δεκαετίες του ’80 και του ’90, όταν ζούσα στο Παρίσι, είχα στήσει μία «βιοτεχνία» συνεντεύξεων αστέρων του κινηματογράφου. Η αρχή είχε γίνει με το Festival de Cannes, όπου συμμετείχα δειλά-δειλά στις ομαδικές συναντήσεις των εκπροσώπων του Τύπου «μικρών», συνήθως 5-6, χωρών, όπως η Ελλάς, με τους πρωταγωνιστές των παρουσιαζομένων ταινιών. Σιγά-σιγά, χάρις στην δημιουργία προσωπικών σχέσεων με ανθρώπους-κλειδιά της κινηματογραφικής βιομηχανίας, προχώρησα στις κατά μόνας συνεντεύξεις. Συνήθως επέλεγα πρώτα ονόματα, διότι κάθε φορά που πρότεινα ενδιαφέροντες δημιουργούς, όπως π.χ. ο David Mamet ή ο Sydney Lumet, τους «έτρωγε η μαρμάγκα». Με μία σχετική αμφιθυμία απεδέχθην, εάν θυμάμαι καλά, σε ένα άλλο φεστιβάλ, του Film Americain de Deauville, την πρόταση για τον Robert Duvall. Τότε δεν υπήρχε το chatGPT, για να βρω την φιλμογραφία του ή, έστω, η Wikipedia, που θα μου έδινε το βιογραφικό του, πάρεξ κάτι διαφημιστικά φυλλάδια με το promotion του έργου. Πώς, λοιπόν, να «πουλήσω» στον διευθυντή μου έναν «δεύτερο ηθοποιό», υπό την έννοια ότι έπαιξε μόνον δεύτερους ρόλους; Για καλή μου τύχη, ο εν λόγω διευθυντής ήταν λάτρης του «Νονού» και είχε προσέξει τον consigliere Tom Hagen, τον υιοθετημένο υιό της οικογενείας Corleone. Πάνω εκεί εβασίσθη η μακρά συνομιλία μας, με αρκετές ανέκδοτες ιστορίες από τα γυρίσματα και ύμνους για τον Francis Ford Coppola που τον ανεκάλυψε. Διαβάζοντας σήμερα την νεκρολογία του, νοιώθω ενοχές για την αλλοτινή μου άγνοια. Δεν είναι μόνον ο ρόλος του στο «Apocalypse Now», του πολεμοχαρή αντισυνταγματάρχη που του αρέσει η μυρωδιά του ναπάλμ, ή ως γηραιός cow-boy στο «Open Range» του Kevin Costner. Ήταν που αμέλησα να τον ερωτήσω το σπουδαιότερο. Πώς, ύστερα από δεκάδες ταινίες απεφάσισε να επενδύσει όλες τις οικονομίες του και να γυρίσει ως πρωταγωνιστής, σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός το «The Apostle». Ο πρώτος από τους δεύτερους, όπως τον εχαρακτήρισε το «Holywood Reporter», έγινε, επιτέλους, σκέτο πρώτος.