του Χρήστου Ζαμπούνη
Την παρελθούσα εβδομάδα, συνήλθε η ανοικτή απολογιστική συνέλευσις της πρωτοβουλίας «March to Gaza» με σκοπό τον απολογισμό της θαλασσίας αποστολής «Global Sumud Flotilla», που επεχείρησε να σπάσει τον ναυτικό ισραηλινό αποκλεισμό τον περασμένο Μάϊο. Ανεπιτυχώς. Όπως κατέστη γνωστό, προτίθενται να προβούν σε προσφυγές σε διεθνή δικαιοδοτικά όργανα καταγγέλλοντας την παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου της Θαλάσσης, την παράνομη κράτησή τους στο Ισραήλ και την κακομεταχείρισή τους κατά την διάρκεια των ανακρίσεων. Το ερώτημα που προκύπτει σε όσους παρακολουθούν την διεθνή σκηνή είναι γιατί οι εν λόγω εθελονταί, αλλά και οι υπόλοιποι ακτιβισταί, επικεντρώνουν την δραστηριότητά τους στην συγκεκριμένη περιοχή του πλανήτου, αγνοώντας επιδεικτικώς άλλους λαούς που υποφέρουν. Αναφέρω ενδεικτικά τους Ουϊγούρους στην Κίνα, των οποίων οι γυναίκες υποβάλλονται σε υποχρεωτική στείρωση, για να μειωθεί ο πληθυσμός των, τα θύματα των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, ή ακόμη τους διωγμούς των αντιφρονούντων στο Ιράν. Γιατί δεν οργανώνεται εκεί κάποια αποστολή; Γιατί δεν οργανώνονται κινητοποιήσεις γι’ αυτούς; Πού οφείλεται η επιλεκτική ευαισθησία; Στις προαναφερθείσες χώρες δεν παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα ή μήπως πονάνε λιγότερο από τους Παλαιστινίους οι κάτοικοί τους; Κάθε απάντησις είναι καλοδεχούμενη, στα πλαίσια, φυσικώ τω λόγω, του εποικοδομητικού διαλόγου.
