του Απόστολου Κοτσάμπαση
Είναι Παρασκευή βράδυ στο Λος Άντζελες. Ή στο Παρίσι, ή στο Τόκιο. Η αίθουσα IMAX είναι παγωμένη, η ατμόσφαιρα μυρίζει βούτυρο και ακριβό άρωμα, κι η οθόνη καταβροχθίζει το σκοτάδι. Ο Christopher Nolan αποφάσισε να σκηνοθετήσει την Οδύσσεια.
Το Hollywood κάνει ξανά αυτό που γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα: παίρνει τη σκόνη της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, την ανακατεύει με φιλμ 70mm, εκκωφαντικό Dolby surround, ελκυστικούς ηθοποιούς, έναν ατελείωτο θόρυβο στα social media, μετατρέποντας τον νόστο του Οδυσσέα σε ένα εθιστικό, ψηφιακό υπερθέαμα. Εκατομμύρια Gen-Z πιτσιρικάδες ανακαλύπτουν ξαφνικά τον Όμηρο ανάμεσα σε δύο scrolling στο TikTok. Τα ταμεία των στούντιο θα γεμίσουν με δισεκατομμύρια δολάρια. Κυνικό; Ίσως. Αλλά ταυτόχρονα καθηλωτικό.
Η Ελλάδα μετατρέπεται σε pop-culture icon. Για την ίδια τη χώρα, όλη αυτή η δημοσιότητα είναι το απόλυτο, αδιανόητο δωρεάν marketing. Καμία PR agency —όσα εκατομμύρια ευρώ κι αν εισέπραττε η κάθε Publicis— δεν θα μπορούσε να πετύχει αυτό που κάνει ένας σκηνοθέτης-star με ένα budget διακοσίων εκατομμυρίων. Χωρίς να ξοδέψει ούτε ένα σεντ, η χώρα γίνεται πάλι το κέντρο του παγκόσμιου αφηγήματος.
Ο πολιτισμός της μετατρέπεται σε καταναλωτικό προϊόν με εικόνες υψηλού επιπέδου σκηνοθεσίας. Η αρχαία τραγωδία συσκευάζεται ως το επόμενο must-see trend της σεζόν. Η Ιθάκη μετατρέπεται σε ένα πανάκριβο, ψηφιακό illusion, κι εμείς απλώς βυθιζόμαστε στα βελούδινα καθίσματα. Καταναλώνουμε την αιώνια επιστροφή ενός ήρωα, υπνωτισμένοι από το φως της οθόνης, γνωρίζοντας πως όση τεχνολογία κι αν επιστρατεύσει το Hollywood, ο αληθινός μύθος θα ανήκει πάντα σε εκείνους που έμαθαν πρώτοι να κοιτούν τη θάλασσα.
