του Χρήστου Ζαμπούνη
Το πρόβλημα με τις αυτοβιογραφίες, εν προκειμένω του Γάλλου φιλοσόφου Bernard-Henri Levy, είναι η διασταύρωσις των γραπτών τους με τους… νεκρούς. Τι εννοώ; Πως ο αναγνώστης δύναται να επαληθεύσει μία ιστορία που, όπως λένε οι Ιταλοί, «Se non e’ vera, e’ ben trovata», «Ακόμη κι αν δεν είναι αλήθεια, είναι μία πολύ καλή ιστορία». Το 1974 ο Pasolini, λίγο πριν δολοφονηθεί στην παραλία της Ostia, διηγείται στον Levy το εξής περιστατικό με τον Alberto Moravia: «Αυτός λατρεύει την sogliola (την γλώσσα) γιατί είναι πολύ λεπτή, σχεδόν χωρίς ψαροκόκκαλο, και δεν χρειάζεται πολλή δουλειά. Εμένα η δουλειά δεν με φοβίζει, κι όταν πρέπει να διαλέξω, επιλέγω το μπαρμπούνι. “Τρελάθηκες;”, μου λέει ο Αλμπέρτο, “περνάς τον μισό χρόνο να βγάζεις τα ψαροκόκκαλα”, κι εγώ: “Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά ανάμεσά μας. Θέλεις έναν κόσμο όπου όλα θα είναι έτοιμα, εγώ αγαπώ έναν κόσμο όπου πρέπει να αγωνίζεσαι για να βγάζεις τα αγκάθια και τα ψαροκόκκαλα».
Σχόλιο του συγγραφέως των «Memoires Provisoires». «Δύο πολιτικές αντιλήψεις των πραγμάτων: η γλώσσα και το μπαρμπούνι». Ωραίος τίτλος: «Προσωρινές αναμνήσεις».
Photo by Gil Lefauconnier
